| شب بود وظلمت بود وغم بر روي غم بود |
|
| داد از سيـــاهي بود و فـــرياد از ســتم بود |
| شــب بــود واز تاريكيش عــالم سيـه روز |
|
| شـــام غـــريبــان در بـــرش روز دلافروز |
| دنيــا بديــن پهنـاوري چــونــان قفــس بود |
|
| آزادي آزادگــــــان حــــــــقِّ نفـــــس بــــود |
| هر جــا حــكايت از سكــوت مــرگـــبــاري |
|
| هر جـــا روايـــت از خـــزان بـــيبهــــاري |
| بلبــل زِبـــاغ و گـــل زِبســتان رخـت بسته |
|
| هم شمعها خواموش و هم پروانه خستـه |
| بـــا خــنجر غــم سيـــنه ي شــادي دريـــده |
|
| رنــــگ از رخ زيــــبـــاي آزادي پــــريـــده |
| پـــــاي عـــدالت بـــسته و دســـت ستم باز |
|
| مظلـــوم ســـرافـــكنده و ظـــالم ســـرافراز |
| مردان حـــق گر آيـــتي از نـــور خــواندند |
|
| پـــاداشــشان را گـــوشه ي زندان ستاندند |
| احـــكام قرآن بــــر فرامـــوشـــي گـــراييد |
|
| نـــــور هـــــدايت رو بخـــــاموشي گـــراييد |
| هـــــر كـــس به راه ميـــثم تمّـــار ميرفت |
|
| از راه حـــق گــويي سرش بر دار ميرفت |
| فرهنــــگ, آن ايّـــام معـــناي دگــر داشت |
|
| هـــر بيهنر تكيـــه بر او رنـگ هنر داشت |
| با دسـت, جاهـــل پـــاي عــــالم بود در بند |
|
| بگـــــرفته هـــــر بــــيدانشي جاي خردمند |
| زهر هــلاهل خــــــلق را در كــــــام كردند |
|
| بـيعفّتــــيهــــــا را تمـــــــدّن نــــام كردند |
| هر گوشهاي از محـنت و غـــم نينوا بـــود |
|
| گو بـــا زميــــن و آســـمان كرب و بلا بود |
| ناگه در آن تاريك شــــب ماهــــي درخشيد |
|
| خورشيد خـــاور شــــد به دلها نور بخشيد |
| شـــب شد فـــــراري بـــــاز از نو روز آمد |
|
| روز نـــــــو آمد بهــــــتر از نـــــوروز آمـد |
| بُد سالها نـــــوروز اســـــمي بيمســــــمّا |
|
| نـــــوروز را ايـــن روز نـــو بخـــشيد معنا |
| روح اللّـــهي با معـــجز عيــسيٰ عيان شد |
|
| ايــن ملّت دل مــــــرده را روح روان شـــد |
| معنــــــاي انسان را به انسانها بياموخت |
|
| ايـــن كـــاروان را او چـــراغ ره بيفروخت |
| مســــتضعفين را وجد و شوق و شور آمد |
|
| مـــوسيٰ مـــگر بـــار دگـــر از طـــور آمـد |
| اين مـــوسوي اعجاز موسيٰ بيعصا كرد |
|
| مكـــر و فـــريب ســـاحـــران را برملا كرد |
| ما ســـالها از خـــويش هــم بيگانه بوديم |
|
| غـــافل زِكـــعبه راهـــي بتخـــانه بـــوديـــم |
| چـــون رهـــبر آمـــد بـــر تن مـا روح آمد |
|
| بر كـــشتي طـــوفـــاني مـــــا نـــــوح آمـــد |
| در مـــاه بـــهمن از ســفر باز آمد اين ماه |
|
| ايــن ماه بـــهـــمن فـــروديــن آورد همراه |
| اندر زمـــستان ايــــن بهـــار آســان نيامد |
|
| تــــا جــــان نــــداديم آن هـمه, جانان نيامد |
| اهــــل وطــــن از نـــــو به تن نيرو گرفتند |
|
| خــــوب انتقــــام از دشـــــمن بَد خو گرفتند |
| ما وارث خــــــون شهــــيدانــــيم امــــروز |
|
| مــــرهـــــون ســـعي آن عــزيزانيم امروز |
| هان اي برادر خيز از جا وقت كـــار است |
|
| منشين دمي غافل كه دشمن هوشيار است |
| در دست ما از ديگران است اين امــــانت |
|
| هـــــرگز روا نبــــود امــــانت را خــــيانـت |
| مــــا را نهـــــــال آرزوهــــا گر ثــــمر داد |
|
| خون رجــــاييها و خــــون بــــاهـــــنر داد |
| آزادهاي چــــون دســــتغيب از دست داديم |
|
| بر قـــــلّه ي آزادگــــي تا پـــــا نهـــــاديــــم |
| از اين همـــــه عـــــزّت كه بخشيدند ما را |
|
| بـــــر خـــــــاك نه پيشــــاني شكر, خــدا را |
| تنـــــها نه شـــــايد با زبان شــكرِ خدا كرد |
|
| كي مـــــيتوان با حــرف دردي را دوا كرد |
| شــــكر توانـــايي كمـــك بر ناتـــوان است |
|
| يـــاري بــه پيران شكر بازوي جوان است |
| جســـم شهـــيدان معنــي زيباي شكر است |
|
| در چـــهره ي آزادگـــان سيماي شكر است |
