كتاب آينه حكمت
کتابی تحت عنوان آینه ی حکمت(شکوه شعر-دفتر دوم) از جناب استاد هاشم شکوهی در دست چاپ می باشد. این کتاب شامل غزلیات ، قصیده ، قطعه ، ترجیع بند ، ترکیب بند ، مثنوی و سایر اقسام شعر بوده و در پایان آن، بیش از 270 رباعی و دوبیتی ها آمده است. لازم به ذکر است که نمونه هایی از اشعار این کتاب را در همین سایت مشاهده می نمایید.
امید است این کتاب برای همگان مفید و سودمند واقع شود.
چراغ زندگاني
جمعه 21 اسفند 1388 - 10:07:30
فضائل اخلاقي
دوشنبه 10 اسفند 1388 - 07:07:55
دو اميد
جمعه 7 اسفند 1388 - 06:49:44
در باب ميلاد رسول اكرم (صلي الله عليه وآله) و حضرت امام جعفر صادق (عليهما السَّلام)
باز از لطــف خدا رحمت سرمد آمد
مايه ی خوشـدلي و عيش مؤبّد آمد
كــام دل گشت روا، بخت، مؤيَّد آمد
زِدگـــر روز گــر امروز سرآمد آمد
دو نكـو رهــبر آزاده ی امـجد آمد
دو اميد و دو نويد و دو محمّد آمد
بـــا ولاشان دگر از روز قيامت غم نيست
نعــمتي بهتــر ازين در همهی عالم نيست
مهرشان هر كه ندارد به دل او آدم نيـست
ذكــري امــروز چــو ذكر نبي خاتم نيست
دو نكـو رهــبر آزاده ی امـجد آمد
دو اميد و دو نويد و دو محمّد آمد
مژده اي دوست كه ميلاد مه و خورشيد است
موسم شــادي و شــور و شعــف و امّيد است
مـــولد احمـــدِ محـــمود و گـــه تــحمـيد است
گــل روي دو محـــمّد، دو مـــبارك عـيد است
دو نكـو رهــبر آزاده ی امـجد آمد
دو اميد و دو نويد و دو محمّد آمد
شـــــد پديـــدار زِره موكــب دو هادي راه
سجده ی شكر به جاي آر به درگاه «اِِلٰه»
حــاجــت خــويش زِدرگـاه خــداوند بخواه
هـــــر زمــــان گوي تو «لا قُوَّه الا بِالله»
دو نكـو رهــبر آزاده ی امـجد آمد
دو اميد و دو نويد و دو محمّد آمد
دل به مــهر نبي و آل نبـي شد دمساز
با ولاشان گِل ما گشتـه عجين از آغاز
مرغ دل سوي مدينه كند امشب پرواز
دوش با صوت خوشي داد منادي آواز
دو نكـو رهــبر آزاده ی امـجد آمد
دو اميد و دو نويد و دو محمّد آمد
هست لطف و كرم وجود و سخا عادتشان
نيسـت جز خير بشر همّتشان حاجتشان
راه جــنّت نبـــود جـــز زِره طـــاعتشان
باشد اشعار «شكوهي» همه در مدحتشان
دو نكـو رهــبر آزاده ی امـجد آمد
دو اميد و دو نويد و دو محمّد آمد
غايب از نظر
جمعه 7 اسفند 1388 - 06:33:49
غـــمت به خـــانه ی دل تـا كه آشيان دارد
دل مـــن از همـــه غـــمها خــط امان دارد
هميشـــه خـــرّم و شــادم بـه ياد تو اي گل
كـــه سِـــير روي تــوام سير از جنان دارد
«نه در برابر چشمي، نه غايب از نظري»
فراق و وصـــل، دل مــن به يك زمان دارد
بيـــا كــه بــي مه رويت زمانه تاريك است
همـــين عـــقيده يقـــين مـــاه آسمـان دارد
تمـــام فــصل خـــزان اســت بيبهار رُخت
دل از فـــراق تـــو، بــلبلصـفت فغان دارد
بيــا كــه مــادر زارت نشـسته چشم به راه
هــنــــوز از غـــــم ايّـــــام الامــــان دارد
حـــديث كـــرب و بــلا كرده خون دل ما را
بر ايــن عــزا چـه دلي طاقت و توان دارد
رهــا چــو تيــر ستــم از كمــان حرمله شد
هنـــوز پــشت فــلك را غمـــش كمان دارد
تويــي كـــه منـــتقم خـون هر چه مظلومي
بيـــا كـــه تـــيغ تـو از مرتضيٰ نشان دارد
خوشا بر آن كه«شكوهي»به اشتياق ظهور
همــيشه دســـت دعـــا ســوي آسمان دارد
آب حيات
جمعه 7 اسفند 1388 - 06:21:38
جـــز وصـــالت زِخــداوند تمـــــنّــا نكنم
عاشــقم عــاشـق روي تو و حاشا نكنم
شمـــع رويت بفروزد شبي اَر محفل من
همــچو پــروانـه بسوزم پَر و پروا نكنم
بســتهام عــهد نگــارا كـه دم رفتن جان
تــا نيــائي بــه سرم ديدهی خود وا نكنم
گر دَمـــي لعل لبت را بگشـايي به سخن
يــادي از آب حـــيات و دم عيــسيٰ نكنم
گــر ببــينم قـد رعناي تو اي رشك چمن
ياد ســـرو چـــمن و قـــامت طـوبيٰ نكنم
گــر بــدانم بـه خدا منزل و مأواي تو را
به جــهان غـــير سـر كوي تو مأوا نكنم
ميل دنياش«شكوهي»زِ پي ديدن توست
بيجــهت نيـــست اگر ميل به عقبيٰ نكنم
مظهر عدالت
جمعه 7 اسفند 1388 - 06:13:24
بگـــرفتـــه غـــم زِهجرت دلهای دوستان را
مپــــسند باغـــبانـــا افـــسرده بـــوســـتان را
دلــــخستـــه و نــــزاریم، عمری در انتظاریم
چشم انتظــــار مـــگذار زین بیش دوستان را
ای مــــــاه عــــالـمآرا بنــــمای رُخ خــــدا را
بگرفتــه هاله ی غــم بیرویـــت آســـمان را
ای نــــیّر هــــدایــــت، وی مظــــهر عـــدالت
ظـــلم و ســـتم گـــرفــته سر تا سر جهان را
«عَجِّلْ عَلیٰ ظُهُورِکْ» ذکـر همه زبانهاست
بـــی ذکــــر تــــو نـــخواهم گــویایی زبان را
«جــان بـــیجمــال جــانان میل جنان ندارد»
در آرزوی رویــــت داریـــم نیــــمهجــــان را
از نینـــواسـت ما را چون نِی نوا شب و روز
با اشـــک دیـــده دادیـــم مـــا آبــرو فغان را
دیگـــر مجو «شکوهی» شادی تو از زمـانه
تــا آورد بـــه عـــالم حـــق صاحبالزمـان را
پرچم توحيد
جمعه 7 اسفند 1388 - 06:04:10
اي مَــــــــه كنـــعــانيـــان، يـــوســـف زهـــرا بيا
وي شَــــــــه اقـــلــيمِ جـــان، ســـوي رعـــايا بيا
دهـــر نــــــدارد صـــــفا، بــــيرُخ دلــــجــوي تو
اي رُخــــــت آئيـــــــــنه ی، ايــــــزد يـــكـتــــا بيا
تــــاب صــــبوري دگــــر، در دل عــــشاق نيست
بهـــــر خــــــــدا از پـــــي، شـــــادي دلهـــــا بيا
قامت دلجو خوش است،سرو لب جو خوش است
پــاي بــــه چــــشمم بــــنه، بـــــهر تــــماشـــا بيا
خـــــيز و زِجـــــا برفــــراز، پــــرچــــم توحيد را
تـــــا بـــــپرســــتند خـــــلق، جمــــله خــدا را بيا
ظلـــــم و ســـتم در جـــهان، جــاي عدالت گرفت
تا كـــــه حكـــــومت كـــــند، عـــــدل به دنـــيا بيا
اي خـــــلف مصطــــفيٰ، وي پــــســــر مرتـــضي
اي كـــــــه خـــــدا را تـــــويي، دســــت توانـا بيا
خـــــيز كه دنــــيا همـــــه، منـــــتظر مصــــلــحند
صبــــر بــــه پـــايـــان رســـيد، نيــست شكيبا بيا
هــــر كــــه زِدرگــــاه تــــو، مـــيطلــبد حــاجتي
از تــــو «شكوهي» نــــداشت، جــــز تو تمنّا بيا
