در باب ميلاد امام حسن مجتبيٰ (عليه السَّلام)

شد مدينــــــــه باز سيـــــــناي دگر

جلــــــوه‌ كرد ايـــزد زِسيمــاي دگر

اي كــــــليم حــــق مياور حرف لَنْ

حق نمايان گشت با وجــه حســـــن

يـــــــــار را آمـــــد زِنو آئيــــنه‌دار

اي خــــــــدا جو رو براين آئينه‌دار

شاد قلب مرتضيٰ و مصــــطفيٰ‌ست

زآن‌كـــه ميلاد امـــــــام مجتبيٰ‌ست

دامــــن زهرا بشــــــد مِشكات نور

باز مـــــــصباح الهديٰ كرده ظهور

چون كه نيمي رفـــــت از ماه صيام

رُخ عـــــيان بــــنمود آن مــاه تمام

عرش بگشوده است ديده بر زمين

جلوه‌گر شد «وَجْهِ رَبَّ العــــالَمين»

مصطفيٰ خوئي كه نامش مجتبيٰ‌ست

در شجاعت در سخاوت مرتضيٰ‌ست

چون حسين است و بود نامش حسن

هر دو يــــك روحـــــــند امّا دو بدن

كربلا را صـــــــبر او ايــــجــاد كرد

او نه تســـــــــليم ستم يا زور بــود

چــون علي بر صبر او مأمور بــود

شير باشد شير در هر جا كه هســت

كــي زِروباهيش بيم و واهمــه است

ماه رحـــــمت را زِنو رحمـــت فزود

هان بيا در جود و احـــسانــش ببين

راز «وَاللهُ يُـحِبُّ المُحْـــــــسِنيـــن»

قفـــل هـــر غم را بود لطفـــش كليد

كــــس نرفــــت از درگــــه او نااميد

رحمت حق را به عالم مـــظهر است

بي‌نياز آن‌كو گـــداي ايـــن در است

يا كــــــــريم اهلبــــــيت مصطــــفيٰ

اي زِتو خـــلقي هـــمه حاجـــت روا

اي نگــــاهـــــت دردمــندان را دوا

با نگــــاهي كــن، مرا از غـــم رها

گر زِسر تا پا و پا تا سَر خطــاسـت

چشم امّيد «شكوهي» بر شـــمـاست

در باب ميلاد امام حسن مجتبيٰ (عليه السَّلام)

مــــــاه خـــــــــدا بود, بــــهر خدا حسن

بنمــــــا عنايـــــــتي, امشب به ما حسن

مولا حــسن حــسن مـــــولا حسن حسن

مولا حــسن حــسن مـــــولا حسن حسن

اي منــــــبع عـــــطا, اي چــشمه‌ی كرم

نشنـــــــيده ســـــائلي, از تو به جز نَعَمْ

با بحــــر جود تو, درياســــــــت كم زِنَمْ

«يا قاضِـــــي المُنيٰ, يا كاشِــــفَ الهِمَمْ»

آورده‌ايـــــم رو, ســـــوي شــــما حسن

احسان و بخشش است, اي آن‌كه عادتت

شامــــل به ماسويٰ‌ست, لطف و عنايتت

باشــــــــند دوستــــــان, شاد از ولادتت

عيديّ مـــــــــا بود, امشـــــــب زيارتت

خوش‌تر مــــدينه است, با كـــربلا حسن

از چــــــهر انورت, پيــــــدا جمال حُسن

افزوده‌اي تو بَر, جـــــاه و جلال و حسن

از پاي تا سَـــــري, با الله كـــــمال حُسن

دادي بــــــــه زندگي, شرح خصال حُسن

بر ما تـــــــو حُسن خُلق, اِعطا نما حسن

از ســـــــوي داوردند, مــــأمور بر امور

كــــــــردند جان فدا, بر دفــع ظلم و زور

اي از صبــــــــوريت, ايّــــــوب ناصبور

در آستـــــــين توست, دســـت خدا حسن

اي مظهـــــر سخــــــا, وي ملجـــــأ اميد

شــــد روي من سياه, شد موي من سپيد

باشـــــــي مـــرا مراد, هستم تو را مريد

در كــــــــار مــــــــا گره, افتاده يا حسن

مولا «شــــكوهي»ام, بــــا كوهي از گناه

آورده‌ام بــــه تو, از درد و غــــــــم پناه

حاجــــت روا نما, مـــــــا را به يك نگاه

بنگر كه دوستان, امشــــب به اشك و آه

گرديده ذكــــرشان, تا صــــــبح يا حسن

مولا حــسن حــسن مـــــولا حسن حسن

مولا حــسن حــسن مـــــولا حسن حسن

ديــــده به عـــــفوت، داريم اي دوست

عـفو از بزرگان، خوب‌ست و نيكوست

تـــــــو نازنيـــــني، با دل قـــرينـــــي

با خار بستـــان، گل‌هـــاي خوشبوست

فيض تو عام است، فضــلت مدام است

يـــــادت فـــــــرح‌زا، نـام تو دلجوست

هــم چــــــاره‌ســـــــازي، هم دلنوازي

روزي‌رســـــاني، بــر دشمن و دوست

تنهــــا نه بــــلبل، شـــــــيدائي توست

حيــــــران رويت، گُـــل بر لب جوست

محـــــــو جــمالت، هر ديده هر جاست

بسته بــــــه دامت، هــر تار گيسوست

يـــــــادت شـــــــفاي، دل‌هـــاي بيمار

نامـــت به هر درد، درمان و داروست

تنها تــــويي تــــو، يـــار «شكوهي»

شادم كه دارم، از جـــان تو را دوست

اي خــــــــدا با بار عــــــــــــــصيان آمدم

اي خـــــــــــــدا با چـــــــــشم گريان آمدم

اي خـــــــــداوند كــــــــريم مــــــــهربان

از در احســــــــــان خـــــــود ما را مران

آمـــــــــدم، با دســـــــت خـــــــــالي آمدم

خــــــــوب دانــــــــي با چــــــه حالي آمدم

خجـــــــلت و شـــــرم و گـــــــناه آورده‌ام

بـــــــر در عفـــــــــوت پنــــــــاه آورده‌ام

دردمنـــــــدم، بهـــــــر درمــــــــان آمــدم

مـــــــــن به بــــوي عفو و غفران آمده‌ام

مستـــــــــحقّ لطــــــــف و احـــسان توام

ريــــــــزه‌خــــــــوار خوان احـــسان توام

اي پــــــناه و اي امـــــــيد بي‌كســــــــان

اي رحيـــــم و اي كــــــريم، اي مــهربان

عفو و رحمت،جود وبخشش،خوي توست

ديــــده ي مـــــا ناامـــيدان ســوي توست

مــن نــــدارم اي خــــدا غــــير از تو كس

مهـــــربانا، خــــود بـــه فــــريادم بـــرس

من حــــقيرم، مـــــن فقــــيرم، اي خــــدا

من بـــــــه دام تــــــن اسيـــــرم، اي خـدا

تــــــو وفــــــا كردي، جــــــفا كــرديم ما

تو عطـــــا كــــــردي، خطــــــا كرديـم ما

چــــون‌كـــه عفوت بيش‌تر از جرم ماست

از گنــــه كـــــم‌تر اگــــر گـــويم، رواست

اي كـــــه مي‌بخــــشي تو كوهي را به كاه

بگـــــذر از مــــن، هـــر چه كردم اشتباه

بـــــارالها تــــوشــــه ي راهــــــم بــــده

چشـــــم گـــــــريان، قلـــــب آگــــاهم بده

تـــــا نمــــاند بَــــر دلــــم گَــــردِ گنـــــاه

دارم از تــــــو آرزوي يـــــك نـــگــــــاه

اي نگــــــاهت قفــــل غــــم‌ها را كلــــيد

بر مـــــــگردان ســــــائلــــت را نـااميد

بگـــــذر از جــــــرم «شكوهي» يا كريم

حـــــــــــــقِ «بِسمِ الله الرحمٰن الرحيم»

الـــــهي در دلم نــوري بـــرافروز

شـــــب تار دلم بنماي چـــون روز

الهــــــــي ده روان تــــابنــــاكـــم

بـــه پاكــــانت، عــطا كن قلب پاكم

زِعصــــيان مـــن دلـريش بگــــذر

زِجـــــرم من به عـفو خويش بگذر

زِجـــــــودت اي خـــدا دارم تــــمنّا

مــــرا از درگــــهت محـــروم منما

مــــرا از بحر لطـــفت چــشم تَر ده

فغــــان و نــــــاله و آهِ سحــــر ده

خــــدايا بـــنده‌اي بــــس روسـياهم

كِه مـــي‌بخشد به غير از تو گناهم؟

كـــجا زيــــن جا روم، جايي ندارم؟

به جــــز كــــوي تــو ملجأيي ندارم

بــــه امّـــيدي ســـويت آورده‌‌ام رو

به مسكين لطف و احسان است نيكو

کســی مانند تــو صاحب کرم نیست

اگـر لطــف تو باشد هیچ غم نیست

به جــــز مهــــر و ولاي آل طـــاها

نــــدارم توشــــه‌اي از بــــهر فردا

پــــناه مــــن امـــام هشتمين است

اميدي گر مـــرا باشـــد همين است

«شكوهي»بسته‌ام عمري به او دل

مرا مــــهرش بــــود حــلال مشكل

جهان در انتظار توست مـهدي

عدالت بي ‌قرار توست مهدي

بـــــراي قطع ظلم و دفع ظالم

بيا اين كار كار توست مهدي

------------------------------

بهــــار آمد, بهـــار مــا نيامد

گـــل آمد, نــوگــل زهرا نيامد

به دل گفتم كه يار آيد به فردا

چه سـازم واي اگر فردا نيايد

اي حجّت حـــق مـهدي موعود بيا

وي صاحب لطف و كرم و جود بيا

بيـش از همـه دارد انتـظارت مادر

تا از تو شود فاطمه خشــــنود بيا

------------------------------

آن يار عـــزيز از سفـــر مي‌آيد

با سيصـــد و سـيزده نفر مي‌آيد

اي منتظران كمي دگر صبر كنيد

با آمدنش فـــتح و ظـــفر مي‌آيد

دل مشــــتاقان، بشـــــود شــــادان

بشـــــود شــــادان، دل مشــــتاقان

همـــــه جــــا را صــلح و فرا گيرد

بــــدهد بر جنگ و جـــدل پـــــايان

همــــه جا خـــود عدل و صـفا باشد

نه ســـتم مـــاند، نـــه ستمكــــاران

نــــه اثـــر از فقــر و پـــريشـــاني

نبــــــود نــــاله، پــــي آب و نـــان

همه‌ جـــا روشـــن، هــمه جا گلشن

همـــه جا بُــستان، همه جا رضوان

هــــمه دل خُـــرَم، همــه دل بـي‌غم

هــــمه يــــار هم، هـــمه دل شـادان

همــه يك ملّــت، همــــه يك مــذهب

همه يك آئيــــن، هــــمه با ايــــمان

نگري از شـــــرق، جـهان تا غرب

هـــمه را يك‌ دل، همــــه را يك جان

هدف اســــــلام و شــــود مـــــعلوم

زِمسلــــمانــــي، زِمســــــلمانـــــان

نــــه دگــــر حاكـم، به ‌جــز از داور

نـــه دگــــر قانون، به ‌جز از قــرآن

نه دگــــر ايــــن ظـــلم و جنايــت‌ها

به ســــر آيـــــد روزِ تبــــــهـكاران

به ‌جـز از حـــق كس، نبرد فرمـــان

چه خوش‌است آواز‌ه ي«جاءَ الحَق»

به شـــــب هجــــران، بـــدهد پايـان

چه خـــــوش آن روزي كه جـمال او

بـــشود طــــــالع، چــــو مهي تابان

تــــو خـــداونــــــدا، زِرَه احــــسان

به حـــق خـــوبان، به مــه شـــعبان

دل مـــا روشن، بـــه جمـالش كــــن

همـــه را شــــادان، زِوصالش كـــن

فـــروغ ديـــــده‌ی طــــــاها، بيا به خــــــاطر زهرا

امــيد عصمــــــت كبـــــريٰ، بــــــيا به خاطر زهرا

تو ملجائي تو اميــــدي، بــــه قفل غم تو كلــــــيدي

ايــــا تســــــلّي دل‌ها، بيـــــــا به خـــــاطر زهـــرا

جمـــــــال اگـــــــر بنمايي، بهــــــــار رُخ بنمــــايد

نگــــــر خـــــــزان شـــده دنيـا، بيا به خاطر زهرا

رسيده جان همه بر لب، شده است روز جهان شب

نمـــــاي چهــــره خـدا را، بيــــا به خــــاطر زهرا

تـــــــو گــــــفته‌اي كه بيـــايم، غم از زمانه زدايم

مبر تــــــــو نام زِفــــــــردا، بيا به خـــــاطر زهرا

شـــــــــب فــــــــراق سر آيد، اگر كه صبح درآيـد

تــــويـــي تو صبح دل آرا، بــــيا به خـــاطر زهرا

بيا كـــــه روح عـــدالت دگر به جسم جهـان نيست

ايا اميـــــد مسيــــــحا، بيــــا به خــاطـــــــر زهرا

زِكوچـــــه‌هاي مديــــــنه هنــــــــوز بـوي غـم آيد

چــــه گــــــويم از دل مـــــولا، بيا به خـاطر زهرا

گـــــذشت عمـــر «شـكوهي» در آرزوي وصـالت

فـــروغ ديـــده‌ی طــــاها، بيـــا بـــــه خاطر زهرا

اي بِـــهْ زِآفتــــاب رُخ بي‌مـــثال تــو

وي دام و دانه‌ی دل ما خدّ و خال تو

ديگر نشان حُسن به يوسف نمي‌دهد

بيـــند چـــــو روزگار رُخ بي‌مثال تو

كوثر حكايت لبت اي چشمه‌ی حـيات

طوبــيٰ روايــــت از قد با اعتدال تو

شام سـياه ما غم و انـــدوهِ دوريــت

صـــبح امـــيد ما رُخ فرخنده فال تو

بخت ار نشان نداد ره خانه‌ی تو را

خالي مباد خـانه‌ی دل از خيــال تـــو

مي‌كُشت درد هجر توام صدهزار بار

بـاري اگر نــــــبود امــيد وصـال تو

آئــــــــينه ي تـــــمام نماي محمّدي

پيداست از جمال, جلال و كمال تـــو

گردند بر مَدار وجود تو كائـــــــنات

هست از خداي«جَلَّ جَلالُه»جلال تو

دارد«شكوهي»آرزوي ديدن تـو را

اي جلـــوه‌ی جلال الهي جمـــال تو