نوحه ی حضرت مولا علي (عليه السَّلام)

يا علي يا علي دل‌ها پريشـــــان توســت

چشم ما عاشقان امشب به احسان توست

گشته بيت‌الحـــــزن از ماتــمـــت ماسويٰ

فاطمه در جنــــــان بَر سَــر زند زين عزا

از غمـــت يا علـــــي نـالان بود مصطفيٰ

جبرئــــــيل امين هـــم ديده گريان توست

آن‌كه شـــــد كشــــته ی راه عدالت تويي

آن‌كه بودش زِجان شــــوق شهادت تويي

آن‌كه بر ما دهــــــد درس شهــامت تويي

«لا فَتَيٰ اِلا عَلــــي» تفسير ايمان توست

كودكـــــــان يا عــــلي چشم انتظار تواند

مستـــــمندان به كوفــــــــه بي‌قرار تواند

يتيــــــمان يـــــــا علي بين اشكبار تواند

اي كه عــــالم هم ريزه‌خور خوان توست

كــــوفـــــه شــــد كربلا از ناله ی زينبين

مجتبيٰ دارد امـــشب بـهر تو شور و شين

اشــــك ريزد بـه رخسار از فراغت حسين

چشم گردون ازاين غم خون ببارد رواست

در جهان كــس نباشد چون تو مظلوم علي

گشتي از تــــيغ كين مقتول و مسموم علي

قـــدر تـــو در جهان نگشت و معلوم علي

شام قدر است و چشم ما به احسان توست

بــــي‌‌‌‌پناهـــــم علـــــي‌جان روســياهم علي

بين كــــــه شـــــرمنده و غرق گناهم علي

كن نگاهـــــم عـــــلي بين اشك و آهم علي

هر چه باشد «شكوهــي» از محبّان توست

دگـــر امشـــب حسين از قبر بابا برنمي‌خيزد

برفته جان شـــــيرينش كه از جا برنمي‌خيزد

تمــــام مــــاســـويٰ ماتم‌سرا شد از غم مولا

زِشش ســــــو جز نواي وا عليا برنمي‌خيزد

يتيمي گفت با مادر، كه آن غم‌خوار و يار ما

مگر امـــــشب پي دلــــجويي ما برنمي‌خيزد

شب از نيمه گذشت و بي‌نوايان منتظر يارب

برای دلنـــــــوازی از چــه مولا برنمي‌خيزد

خدا مــــــــي‌داند و احوال زار زينبين امشب

جز افغــــان از دل اولاد زهرا برنمــــي‌خيزد

نشسته كودكان بي‌پدر چــــشم انتـــــظار امّا

علي بــــــاب يتيمان از چـــه آيا برنمي‌خيزد

نمي‌آيد به گوش امشب چرا صوت مـناجاتش

نواي مرغ حق ديگر زِصحرا برنــــمي‌خيزد

دهد بر قاتـــل خود او غذاي خويش را آري

بِمـــانــــند علـــي مــردي زِدنيا برنمي‌خيزد

نوحه ی حضرت مولا علي (عليه السَّلام)

اي حامي مستضعفان يا علي‌جانم

ما را زِدرگاهت مران يا علي‌جانم

ياران دوبــــــــاره موسم عزا شد

در كوفه از نو محــــشري بـپا شد

از تيـــــغ كين فرق علي دوتا شد

روح‌الامين در عرش در نوا شــد

لــــرزد ازايــــــــن غـــــــــم آسمان

يــا علـــــــي‌جانم، يا عــــــــلي‌جانم

عـــــــالم همـه ماتم‌سراسـت امشب

كــــوفه دگر كرب و بـلاست امشب

قــــتل عـــــلي شير خداست امشب

وا حــــــسرتا زهرا كجاست امشب

گــــويد بــــه صـــــد آه و فغـــــــان

يــا علـــــــي‌جانم، يا عــــــــلي‌جانم

اي آســــمان رخت سيه به تن كن

اي ديـــــده گريه بر ابا الحسن كن

اي دل تــــو ترك خانه و وطـن كن

یادی زِخانـــــه ی علي چو من كن

برگــــو تو بـــــا آن بــــــي‌كســــان

يــا علـــــــي‌جانم، يا عــــــــلي‌جانم

يك سو بنـاله زيــــــنب فكار است

در يك طـــرف كلثوم بي‌قرار است

يك سو حسن با چشم اشكبار است

گريان حسين چو ابر نوبـهار است

عبـــــاس مـــــــي‌نالـــــد زِجــــــان

يــا علـــــــي‌جانم، يا عــــــــلي‌جانم

نايــــــد زِنخــــلستان دگر صدايي

از نــــاي حــــــق نايد دگر نوايي

بَــــر پا شــده هر گوشه كربلايـي

گريند طــــفلان از غـــــــم جدايي

زينـــــب زِكـــــــــــف داده تــــوان

يــا علـــــــي‌جانم، يا عــــــــلي‌جانم

امشـــب يتيمان منتظـــر به راهند

قـــرين غصّــــه و انيــــــس آهند

مسكين و دردمــــند و بــــي‌پناهند

آن بیكسان دلجويـي از تو خواهند

اي يــــــــاور دلخــــــــستگـــــــان

يــا علـــــــي‌جانم، يا عــــــــلي‌جانم

اي دردمنــــدان را دوا علـي‌جان

كمتر مديحت «هَلْ اَتيٰ» علي‌جان

تويـــي تويي مشكل‌گـشا علي‌جان

خواهــــــيم از تو كربلا علي‌جان

اي يـــــــــاور درمــــــــاندگـــــــان

يــا علـــــــي‌جانم، يا عــــــــلي‌جانم

عقل بشر مات اســت از وفايت

بر قاتـــــل خود مي‌دهي غذايت

نوميد كــس نــــرفته از سرايت

باشد «شكوهـي» يا علي گدايت

مــــــــرانم از ايــــــــن آســـــــتان

يــا علـــــــي‌جانم، يا عــــــــلي‌جانم

نگاهي جانب ما كُن، علي جانم، علي جانم

منوَّر قلب ما را كُن، علي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

تو كه مــــــــحبوب اللّهي، تو كه از حالم آگاهي

ندارم توشـــــــه‌ی راهي، علي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

پُر از مِهر تو اعــــــــــضايم، تويي آقا و مولايم

گدايــــــــي بي‌سَـر و پايم، علي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

شده مِـــــــــــهر تو آئـــــينم، ولاي تو بود دينم

مرامــــي نيست جز اينم، علــي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

خِرد مات جـــــــــلال تو، جمـــــــال حق جمال تو

بهـــــشت ما وصـــــال تو، علي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

تـــــو يار بــــــي‌نواياني، پـــــناه بــــــي‌پناهاني

ســــرا پا لطف و احساني، علي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

به شب آه و فغان داري، به ‌دوش انبان نان داري

دو عـــالم ميهمان داري، عــــلي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

به ســائل بخشي انگشتر، به قاتل شير اي سرور

كه رحمـــت را تويي مَظهر، علي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

وليّ كـــــــــــبريائي تو، وصــــــيّ مصطفایي تو

عليّ مرتضـــــــــــائيٰ تو، علــي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

امام المتّقــــــيني تو، نبـــــــي را جانشيـــني تو

اميرالمؤمنيني تو،‌ علي جانـــــم، علي جـــــــانم

٭٭٭٭

خــــــجل از كار خود هستم، به دام نفس پا بستم

بگير اي دسـت حق دستم، علي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

گــــــــــدايم من گــــــدايم من، فقيـرم مبتلايم من

مرانم كآشـــــنايم من، عـــــــلي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

«شكوهي»غرق عصيان‌است،شَها محتاج احسانست

تو دانــــي كز محــــــبّان‌‌است، علي جانم، علي جانم

٭٭٭٭

نگاهي جانب ما كُن، علي جانم، علي جانم

منوَّر قلب ما را كُن، علي جانم، علي جانم

خـــداوندا مــــن گنــــه كارم، يا كــــريم‌العفو يا كريم‌العفو

زِدرگــــاهت, رو كجــــا آرم، يا كـــريم‌العفــو يا كريم‌العفو

جفا كردم, تو وفـا كردي، من خطا كردم, تو عــــطا كردي

شده از عـــــصيان گــران‌بارم، يا كريم‌العفو يا كريم‌العـفو

نـدارم من, توشــــه ی راهي, هم تو دانايي, هم تو آگاهي

فقيرم من, بي‌كـــــس و يارم، يا كريم‌العفـــو يا كريم‌العفو

تو ســــتّاريّ و تو غفّـــــاري, اي خــــداوند مهربان من

تو نگـــرفتي, پـــــرده از كارم، يا كريم‌العفو يا كريم‌العفـو

تو فرمودي,غير مشرك را,هر كه را خواهي,عفو فرمايي

به توحيـــدت, هســــتُ اقرارم، يا كـريم‌العفو يا كريم‌العفو

شنيدستم, دوستـداران, دوســـتانت را, دوســـت مي‌داري

حســــين‌ات را, دوستُ مي‌دارم، يا كريم‌العفو يا كريم‌العفو

چو مي‌بخشي, جـمله عصيانِ, آن‌كه مي‌گريد, در عزاي او

بر او چشــــمي, پُر بُكــــا دارم، يا كريم‌العفو يا كريم‌العـفو

«شكوهي» با ديده‌ی گريان، از غمِ عصيان، نالد و گــويد

خــــــداوندا من گنـــــه كارم، يا كريم‌العــــفو يا كريـم‌العفو

«اِغْفِـــرْ لَنــــــــا ذُنوبَــــــنا يا رَبَّنـــا يا رَبَّنا»

«وَاكْــــــشِفْ لَنا كُروبَــــــنا يا رَبَّنــــا يا رَبَّنا»

از تو همه لطف و عطا, وَز ما همه جرم و خطا

در كار خود درمانده‌ايم, وَز مهر تـو شرمنده‌ايم

مـــولا تـــــويي مــــا بنده‌ايم «يا رَبَّنا يا رَبَّنا»

اي بـــــي‌پــــناهان را پــــناه, آورده‌ام بار گناه

دارم تمــــــنّاي نـــــگاه «يـــــا رَبَّنــا يا رَبَّنا»

گفتــــــي مرا «لا تَقْنَـــطو», دادي اميد و آبرو

بر عفـــــو تـــــــو كرديم رو «يا رَبَّنا يا رَبَّنا»

ماندم به زنـــــدان هوس, جز تو ندارم هيچ‌كس

يــــارب بِفــــريادم بــــرس «يا رَبَّــنا يا رَبَّنا»

داريم ما صبح و مســــا، بهر حسين اشك عزا

آن شــــــــافع روز جــــــزا «يـا رَبَّنا يا رَبَّنا»

در باب ميلاد امام حسن مجتبيٰ (عليه السَّلام)

اي ولـــــي كبــــــــــريا يا حســـــن‌المجتبيٰ

اي وصــــــي مصطــــــفيٰ يا حسن‌المجتبيٰ

٭٭٭٭

طور تجــــــلّيٰ تـــــــــويي مهر دلآرا تويي

يوســف آل عبـــا يـــــا حـــــــــسن‌المجتبيٰ

٭٭٭٭

كعبه‌ی ماكوي توست قبله ی ماروي توست

اي تــــو صفـــــــا را صفا يا حسن‌المجتبيٰ

٭٭٭٭

رحمت رحمـان تويي چشمه‌ی احسان تويي

واصـــف تــو «هَــلْ اَتيٰ» يا حسن‌المجتبيٰ

٭٭٭٭

همـــــــــــچو پيـمبر تويي ثاني حيدر تويي

در سخــــــن و در ســــخا يا حسن‌المجتبيٰ

٭٭٭٭

اي به علي نور عين هم حسـني هم حسين

زندگيـــــــت كربـــــلا يا حســــــن‌المجتبيٰ

٭٭٭٭

ســـــــائلِ درمانـــــده‌ايم بر در تـو بنده‌ايم

كن نظـــــري ســـــوي ما يا حسن‌المجتبيٰ

٭٭٭٭

زنـــــده بــه بوي توايم عاشق كوي توايم

دل بــــه تـــــــو شد مبتلا يا حسن‌المجتبيٰ

٭٭٭٭

از تـــــو مرا گفتگوست مدينه‌ام آرزوست

حاجــــــت مـــا كن روا يـــا حسن‌المجتبيٰ

٭٭٭٭

«شكــــوهي»ام سائلم بسته به مهرت دلم

اي تـــــــو مــــــرا دلـربا يا حسن‌المجتبيٰ

٭٭٭٭

اي ولـــــــي كــــــبريا يا حــــسن‌المجتبيٰ

اي وصـــــي مـــــصطفيٰ يا حسن‌المجتبي

در باب ميلاد امام حسن مجتبيٰ (عليه السَّلام)

شد مدينــــــــه باز سيـــــــناي دگر

جلــــــوه‌ كرد ايـــزد زِسيمــاي دگر

اي كــــــليم حــــق مياور حرف لَنْ

حق نمايان گشت با وجــه حســـــن

يـــــــــار را آمـــــد زِنو آئيــــنه‌دار

اي خــــــــدا جو رو براين آئينه‌دار

شاد قلب مرتضيٰ و مصــــطفيٰ‌ست

زآن‌كـــه ميلاد امـــــــام مجتبيٰ‌ست

دامــــن زهرا بشــــــد مِشكات نور

باز مـــــــصباح الهديٰ كرده ظهور

چون كه نيمي رفـــــت از ماه صيام

رُخ عـــــيان بــــنمود آن مــاه تمام

عرش بگشوده است ديده بر زمين

جلوه‌گر شد «وَجْهِ رَبَّ العــــالَمين»

مصطفيٰ خوئي كه نامش مجتبيٰ‌ست

در شجاعت در سخاوت مرتضيٰ‌ست

چون حسين است و بود نامش حسن

هر دو يــــك روحـــــــند امّا دو بدن

كربلا را صـــــــبر او ايــــجــاد كرد

او نه تســـــــــليم ستم يا زور بــود

چــون علي بر صبر او مأمور بــود

شير باشد شير در هر جا كه هســت

كــي زِروباهيش بيم و واهمــه است

ماه رحـــــمت را زِنو رحمـــت فزود

هان بيا در جود و احـــسانــش ببين

راز «وَاللهُ يُـحِبُّ المُحْـــــــسِنيـــن»

قفـــل هـــر غم را بود لطفـــش كليد

كــــس نرفــــت از درگــــه او نااميد

رحمت حق را به عالم مـــظهر است

بي‌نياز آن‌كو گـــداي ايـــن در است

يا كــــــــريم اهلبــــــيت مصطــــفيٰ

اي زِتو خـــلقي هـــمه حاجـــت روا

اي نگــــاهـــــت دردمــندان را دوا

با نگــــاهي كــن، مرا از غـــم رها

گر زِسر تا پا و پا تا سَر خطــاسـت

چشم امّيد «شكوهي» بر شـــمـاست

در باب ميلاد امام حسن مجتبيٰ (عليه السَّلام)

مــــــاه خـــــــــدا بود, بــــهر خدا حسن

بنمــــــا عنايـــــــتي, امشب به ما حسن

مولا حــسن حــسن مـــــولا حسن حسن

مولا حــسن حــسن مـــــولا حسن حسن

اي منــــــبع عـــــطا, اي چــشمه‌ی كرم

نشنـــــــيده ســـــائلي, از تو به جز نَعَمْ

با بحــــر جود تو, درياســــــــت كم زِنَمْ

«يا قاضِـــــي المُنيٰ, يا كاشِــــفَ الهِمَمْ»

آورده‌ايـــــم رو, ســـــوي شــــما حسن

احسان و بخشش است, اي آن‌كه عادتت

شامــــل به ماسويٰ‌ست, لطف و عنايتت

باشــــــــند دوستــــــان, شاد از ولادتت

عيديّ مـــــــــا بود, امشـــــــب زيارتت

خوش‌تر مــــدينه است, با كـــربلا حسن

از چــــــهر انورت, پيــــــدا جمال حُسن

افزوده‌اي تو بَر, جـــــاه و جلال و حسن

از پاي تا سَـــــري, با الله كـــــمال حُسن

دادي بــــــــه زندگي, شرح خصال حُسن

بر ما تـــــــو حُسن خُلق, اِعطا نما حسن

از ســـــــوي داوردند, مــــأمور بر امور

كــــــــردند جان فدا, بر دفــع ظلم و زور

اي از صبــــــــوريت, ايّــــــوب ناصبور

در آستـــــــين توست, دســـت خدا حسن

اي مظهـــــر سخــــــا, وي ملجـــــأ اميد

شــــد روي من سياه, شد موي من سپيد

باشـــــــي مـــرا مراد, هستم تو را مريد

در كــــــــار مــــــــا گره, افتاده يا حسن

مولا «شــــكوهي»ام, بــــا كوهي از گناه

آورده‌ام بــــه تو, از درد و غــــــــم پناه

حاجــــت روا نما, مـــــــا را به يك نگاه

بنگر كه دوستان, امشــــب به اشك و آه

گرديده ذكــــرشان, تا صــــــبح يا حسن

مولا حــسن حــسن مـــــولا حسن حسن

مولا حــسن حــسن مـــــولا حسن حسن